Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

18 Μαϊου, θα είμαι εκεί.


του Κώστα Μίχου*

Η πρώτη μαζική πολιτική κίνηση Νεολαίας της Μεταπολίτευσης που δεν είχε αριστερά αντανακλαστικά, που δεν υποσχόταν δημοκρατικά "πέντε", που αντί για μια κοινωνία ασυδοσίας αναφερόταν σε μία κοινωνία κανόνων και ελευθερίας και που περιέγραφε ένα μέλλον εργασίας και μόχθου. 
Η πολιτική ζωή του τόπου μας από το 1973 μέχρι σήμερα έχει αδιαμφισβήτητα την σφραγίδα της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου». Γεννημένοι περίπου στα 1950, τα μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου μεγάλωσαν μέσα σε μια Ελλάδα που άλλαζε με ραγδαίους ρυθμούς, γοητεύτηκαν από τις αριστερές διακηρύξεις και αναδύθηκαν πολιτικά και κοινωνικά στον χώρο μεταξύ κέντρου και αριστεράς στα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση, μετακινούμενοι μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτικής Αριστεράς και ΚΚΕ.

Κατά την δεκαετία του '80 αποτέλεσαν την νέα κυβερνητική τάξη της χώρας, μετακινούμενοι από την σφαίρα του ιδεατού στην σφαίρα του εφικτού και από εκεί κατευθείαν στις βίλες της Πολιτείας και της Εκάλης. Ήδη νωρίτερα είχαν καταφέρει να κάνουν την εξουσία τους ανεξάρτητη από την πολιτική συγκυρία και από την δημοκρατική νομιμοποίηση, έχοντας επιβληθεί σαν η πολιτική και πνευματική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, επιβάλλοντας στην ελληνική πολιτική και πνευματική ζωή την ατζέντα, την γλώσσα, τα ταμπού και τις ιδεοληψίες τους.

Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, η γενιά του Πολυτεχνείου κάνει τον θλιβερό απολογισμό της: υποσχέθηκε να γκρεμίσει ένα κράτος διακρίσεων, μα το μόνο που κατάφερε είναι να φέρει στην θέση του ένα κράτος ισοπεδωμένο και μια κοινωνία καθημαγμένη.

Στα χρόνια του '80, που η γενιά του Πολυτεχνείου είχε πια εδραιώσει για τα καλά την ιδεολογική της κυριαρχία, μια άλλη γενιά έκανε δειλά - δειλά την εμφάνισή της στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ήταν η πρώτη μαζική πολιτική κίνηση Νεολαίας της Μεταπολίτευσης που δεν είχε αριστερά αντανακλαστικά, που δεν υποσχόταν δημοκρατικά "πέντε", που αντί για μια κοινωνία ασυδοσίας αναφερόταν σε μία κοινωνία κανόνων και ελευθερίας και που περιέγραφε ένα μέλλον εργασίας και μόχθου. Ήταν η γενιά της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ.


Κάπου εκεί στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του '80 παιδιά 20 και 22 χρονών όρθωσαν το ανάστημά τους και έθεσαν για πρώτη φορά μια νέα ατζέντα: μίλησαν για την αξιοκρατία, για την ιδιωτική πρωτοβουλία, για το ανοιχτό πανεπιστήμιο, την σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα, τον θεσμικό πατριωτισμό και την πολιτική ελευθερία.

Μέσα σε λίγα χρόνια πέτυχαν εκείνο που στην δεκαετία του θριάμβου του λαϊκισμού, την δεκαετία του '80, φαινόταν ακατόρθωτο: όχι μόνο έγιναν η πρώτη δύναμη στην ελληνική νεολαία, αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν παράλληλο πολιτισμό στην ελληνική κοινωνία. Το πρώτο κύμα της γενιάς αυτής έζησε την ανώμαλη προσγείωση της περιόδου 1989-1993. Η δεκαετία του '90 βρήκε την γενιά της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ στις πιο γενναίες στιγμές της να αντικρίζει την πολιτική ατζέντα της πρώτα να δυσφημείται και μετά να κακοποιείται από τον ιδεολογικό της αντίπαλο, τον λαϊκισμό, ενώ η ίδια έμεινε να δίνει έναν διμέτωπο αγώνα, από την μία απέναντι στο κίνημα της αδιαφορίας και από την άλλη απέναντι στην ριζοσπαστική αριστερή βία. Και παρ' ότι -πολλές φορές όχι άδικα- κατηγορήθηκε ότι άφησε τα μηχανιστικά και κοσμικά της χαρακτηριστικά να υπερκαλύψουν την πολιτική της ιδιοσυγκρασία, συνέχισε να δίνει τίμιες μάχες και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

           
Από την γενιά αυτή δεν γνωρίζουμε πολλούς, παρά μόνο ελάχιστους. Γιατί, σε αντίθεση με την γενιά του Πολυτεχνείου, η ιστορική γενιά της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ κέρδισε όλες τις μάχες, μα έχασε τον πόλεμο.
           
Έχασε τον πόλεμο μέσα στην ελληνική κοινωνία, η οποία μέχρι σήμερα αναπαράγει και ανέχεται τα λαϊκιστικά πρότυπα και συνεχίζει να αντιμετωπίζει το αίτημα του εξορθολογισμού σαν μια ανεπιθύμητη επίθεση στα τόσο βολικά ελαττώματά της. Έχασε τον πόλεμο μέσα στην ίδια της την ιστορική παράταξη, η οποία όταν ήρθε η ώρα να κυβερνήσει δεν την εμπιστεύτηκε, ούτε τόλμησε να συγκρουστεί με όλα όσα εκείνη συγκρούστηκε.
Έχασε, τέλος, τον πόλεμο μέσα στην ίδια την γενιά της, πληρώνοντας την φθορά των μαχών της.

Μέσα σε μια Ελλάδα που βουλιάζει, η χρυσή γενιά της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ, εκείνη που δεν έγινε πλούσια με κρατικό χρήμα, εκείνη που δεν απέκτησε δικές της εφημερίδες, εκείνη που έμαθε να σπρώχνει το κάρο χωρίς αντάλλαγμα, εκείνη που κέρδισε όλες τις μάχες και έχασε τον πόλεμο, κοντεύει τα σαράντα.

Και κάθε χρόνο τέτοια εποχή, που κοντεύουν οι φοιτητικές εκλογές, συγκινείται που οι σημαίες της ακόμα ανεμίζουν και θυμάται  πως πάντα ένα μέλλον περιμένει…

*Ο Κώστας Μίχος είναι Δικηγόρος Αθηνών, πρώην στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΟΝΝΕΔ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: