Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

9+1 λόγοι που διέγραψα το facebook και το απολαμβάνω....


Απο τη Lia Sunny
H σχέση μου μαζί του ήταν σχέση σχεδόν ερωτική. Το είχα ερωτετυτεί, το είχα βρίσει, το είχα μισήσει. Το είχα διαγράψει και το ενεργοποιήσα ξανά. Έκανα φίλους, σχέση και φαντάζομαι οτι πολλοί απο εσάς έχετε χωρίσει κιόλας μέσα απο το facebook. Κλείνω πλέον σχεδόν 3 μήνες στην απεξάρτηση. Μια απεξάρτηση που ξεκίνησα για πολλούς και διάφορους λόγους και εδω είναι μερικοί απο αυτούς:


1ον ειχε αρχισει να γινεται συνηθεια. Δεν αντεχα τον εαυτο μου να γυρναω απο τη δουλεια και να ανοιγω υπολογιστη κατευθειαν για να μιλησω/δω φωτο/ανεβασω τραγουδια και να σχολιασω/πατησω λαικ σε ποστ γνωστων (γιατι φιλοι δεν ηταν σε καμια περιπτωση)

2ον δεν μου ταιριαζε πια. Ειχα φιλους που δεν ηξερα. Φιλους που τους βλεπεις στο δρομο και δεν σου λενε γεια. Φιλους που ηταν εκει μονο και μονο για να αυξανεις τον δικο τους αριθμο φιλων και δεν εξυπηρετουσαν κανεναν ουσιαστικο λογο.

3ον μπαινεις συνεχως στο τριπακι να ανεβασεις φωτο, να δεις φωτο, να σχολιασεις και να δεις τι εχουν βγαλει προσωπα τα οποια σε κανονικες συνθηκες δεν θα ανοιγαν το φωτογραφικο τους αλμπουμ να δεις τις προσωπικες τους στιγμες. Εχει καταντησει πλεον αηδια να ανεβαζουμε ολοι φωτο στις οποιες κοιμομαστε, πινουμε καφε και χαμογελαμε ψευτικα στο φωτογραφικο φακο απλα και μονο για να το ανεβασουμε και να παρουμε οσο πιο πολλα λαικ γινεται απο φιλους και γνωστους.

4ον κατα συνεπεια βλεπουμε ολοι το facebook σαν ενα μεσο αυτοεπιβεβαιωσης και ενταξης στον κοσμο κατι που θεωρω τουλαχιστον τραγικο. Καλυπτει κενα. Ολοι προσπαθουμε να φαινομαστε ωραιοι, μοιραιοι, με εντονες ζωες και προσωπικοτητες ενω στην ουσια δεν εχουμε τιποτα να πουμε. 

5ον Οι αληθινοι μας φιλοι βρισκονται εκει εξω. Περιμενουν να τους παρουμε τηλεφωνο. Να ενδιαφερθουμε πραγματικα για τη ζωη τους, να βγουμε για ενα ωραιο φαγητο μαζι τους, να συζητησουμε προσωπο με προσωπο. Να δουμε αντιδρασεις, χειρονομιες, να τους αγκαλιασουμε πραγματικα και να τους παρουμε τηλεφωνο. 

6ον Περα απο τους φιλους η οικογενεια μας ειναι παντα μεσα στο σπιτι, στο διπλανο δωματιο, κοιταει τηλεοραση, γελαει, κλαιει, ερωτευεται και θυμωνει. Δεν προκειται κανενα facebook να αντικαταστασει την αγκαλια της μαμας, του συντροφου ή του αδερφου που ειναι στο διπλανο δωματιο. Βρηκα λοιπον τον εαυτο μου να περναει περισσοτερο χρονο μαζι με ανθρωπους ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ παρα με ημι-αγνωστους στα τσατ.

7ον Βρηκα περισσοτερα ενδιαφεροντα. Καταλαβα ποσο σημαντικο ειναι να συζητας, να ενημερωνεσαι , να ασκεισαι, να διαβαζεις... Βρηκα το χρονο να διαβασω βιβλια, ανακαλυψα καινουριες ιστοσελιδες στο ιντερνετ απο τις οποιες ενημερωθηκα για θεματα που με ενδιεφεραν και συνεχιζω να το κανω.

8ον Μπαινεις παντα στον πειρασμο να τσεκαρεις προφιλ φιλων, γνωστων και αγνωστων κατι που το θεωρω τραγικο. Αποφασισα οτι απλα το να μην γνωριζεις πραγματα για τον αλλο σε κανει χαρουμενο κι αυτο εξαιτιας της χαρας της εξευρευνησης και της ανακαλυψης. Δεν θελω να ξερω απο πριν ποια παρασταση παρακολουθησε ο κολλητος μου. Θελω απλα να τον συναντησω, να μου το πει και να το συζητησουμε. Δεν θελω να ξερω πως περασε στην εκδρομη που πηγε. Θελω να δω φωτογραφιες στην ψηφιακη του και να τις σχολιασω επιτοπου σε εκεινον και μονο σε εκεινον. Ενιωθα οτι μπαινουμε σε ενα τριπακι υπερεκθεσης. Να δειξω για να δω, να σχολιασω, να σχολιαστω και ολα αυτα σε κοινη θεα. Περα απο το γενονος οτι όλοι δειχνουμε τον καλυτερο μας εαυτο σε ενα μεσο και θεωρουμε δεδομενο οτι ολοι ειναι ετσι ή οτι ειμαστε αυτο που προβαλλουμε. Μονοδιαστατοι και μικροι. Ψωνια και εξαπατητες.

9ον Πολλοι απο τους τσακωμους μου και τις παρεξηγησεις μου με το αγορι μου και την κολλητη μου γινανε εξαιτιας του facebook. Στην πρωτη περιπτωση επειδη παντα υπηρχε παντα καποια με καλυτερη φωτο προφιλ απο τη δικια μου που πατουσε λαικ/του μιλουσε/του σχολιαζε (λες και εφταιγε ο Χριστιανος) , στη δευτερη επειδη εξακολουθουσα να μιλαω με τον πρωην της. Ησυχασε το κεφαλι μου πλεον. Τωρα πια δεν ξερω και δεν με νοιαζει. Αυτος που θελω ειναι στο πλαι μου, διπλα μου και οσο για την κολλητη μου...θα δειξει το θεμα.

10ον Απελευθερωθηκα απο τυψεις/ενοχες/ενοχλητικους τυπους που μου κανανε αιτηματα φιλιας, με σκουνταγανε, μου μιλουσαν  ή μου στελνανε μηνυματα χωρις να τους ξερω. Για να εχει καποιος το κινητο μου σημαινει οτι εγω του το εδωσα. Το να με παρενοχλει ομως διαδικτυακα ήταν παιχνιδακι είτε ξερει είτε δεν ξέρει ποια ειμαι. Θα μου πειτε τωρα, ας εβαζες ψευδωνυμο, άλλη φωτο και ας περιοριζες τη προσβασιμοτητα. Και ποιος σας λεει οτι δεν το εκανα ή δεν προσπαθησα να το κανω? 


Ε βρηκα το κουμπι της διαγραφης πιο ευκολο. Και το χαρηκα πολυ. Και συνεχιζω να το χαιρομαι καθε μερα που περναει....


Δεν υπάρχουν σχόλια: